26 Aralık 2017 Salı

TAHT SAVAŞLARI

"Nehir çok sakin, hiç hırçın değil, çok uyumlu bir çocuk" ... vb. cümleler, Nehirin arkadaşlarının  ailelerinden, öğretmenlerinden, kendi arkadaş çevremden sıkça duyduğum sözler. Nehir 'in karakter özelliği gibi gelir insanlara, belki de gerçekten öyledir ama büyük ölçüde anne-baba olarak Nehir 'le ilişkimizin ve ıletişimimizin bir sonucu olduğuna inanıyorum; ya da bunların payı olduğuna diyeyim. 

Nehir bizimle inatlaşmıyor, öfke nöbetleri geçirmiyor, sözümüze güveniyorsa; doğduğu günden bugüne kadar ona hiç "sen ne kadar yaramaz bir çocuksun" demediğim içindir belki, yahut "bıktım senden", "artık canıma yettin" demediğim için; onu tehditle korkutmaya çalışmadığım için de olabilir "eve gidelim hesaplaşacağız seninle" gibi, ya da "akşam baban gelsin görürsün" gibi; duygularını sömürmediğim için de olabilir "artık annen olmayacağım", "küstüm sana", "başka çocukların annesi olacağım ", "bu evden gideceğim" gibi sözler söyleyerek; günü, anı kurtarmak için ona yalan söylemediğim için olabilir mi, mesela parktan ayrılmak istemediği zamanlarda "hadi bak daha güzel parka gidiyoruz" gibi, ya da sırf tabağını bitirsin diye "yemeğini ye seni gezmeye götüreceğim" gibi; evdeki aktivitelerime onu da dahil etmemin, "çekil ayağımın altından" yerine, "çamaşırları katlamama yardım etmek ister misin, sen yardım edince daha çabuk bitiyor" dememin de az katkısı olmuştur belki, sözlü şiddet uygulamamanın (fiziksel şiddetin adını bile anamam zaten), "sen zaten neyi becerirsin ki" , "sen ne kadar kötü bir çocuksun" gibi;  tolere edebileceğim boyuttaki olumsuz davranışlarını görmezden geldiğim, olumlularıysa hep pekiştirdiğim için belki; ona vakit ayırdığım, saygı duyduğum, bebekliğinden itibaren bir birey olduğunu kabul ettiğim için belki. 

Tabi ki ben mükemmel bir anneyim, eşim mükemmel bir baba diye bir iddiam asla olamaz; hatta hatalı yaptıklarınızı ayaklarımızın altına koysak başımız tavana değer muhtemelen; ama en azından çabadayız; çocuğumuzla, karşılıklı birbirimize GÜVEN çervevesinde bir iletişim kurmak için bir çabadayız; onun asla "mükemmel, çok uslu, en çalışkan " değil, mutlu ve kendisi olabilmesi için ona rehberlik edebilme için çabadayız ve umarim Nehir büyüdükçe bu çabamız meyvelerini verir; Nehir kendisini bilen, potansiyelinin farkında bir çocuk ve yetişkin olur.

Tüm bunları yazmamdaki bir amaç da; çocuklarını sürekli disipline etmeye çalışan, çocuğuyla bir savaşta olduğunu düşünüp, hep kazanan taraf olmaya çalışan, çocuğun bir birey olduğunu unutmuş ve saygısını yitirmiş bir ebeveyn okur da belki minik bir uyanış olur, çocuğuma ne yapıyorum diye .. Çocuklarınızı çok sevin, asla suistimal etmediklerini, göreceksiniz, otoriteniz sarsılacak, sözünüz geçmeyecek diye korkmayın, aksine sizi gönüllerinin en yüce tahtına oturtacaklar...

Sevgiler

Nehir'in annesi.. 
Yorum Gönder
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...