14 Aralık 2016 Çarşamba

NERELERDEYİZ?



Aralık ayının ortasına gelmişiz ve hiç yeni yazı yazmadığımı farkettim bu ay. İçimden gelmiyor, moraller bozuk. Blogumu bugüne kadar gündemden uzak tutmaya çalıştım ama olmuyor. Patlayan bombalar, terör, yakın komşularımızda yaşanan katliamlar, öldürülen askerler, polisler, eşler, kocalar, çocuklar.  Ah dilim bile varmıyor "çocuklar derken". Her an korku içinde yaşar olduk, geceleri Nehir kendi odasında uyurken bile içim rahat değil, kapıları açık tutar oldum. Her an dilimde dualar, temenniler. Her anne çocuğunun büyüdüğünü, mutlu olduğunu görmeli.. Emek emek büyüttüğü, büyütmek için, okutmak için ne zorluklara katlandığı yavrusunun iyi günlerini görmeli. Hep umudumuzu kaybetmeyelim derken umutlar tükeniyor. Çocuklarımızın geleceğinden endişeliyiz. Ülkeden kaçan kaçana. Ama çözüm kaçmak mı, topluca terk etsek bu ülkeyi bir işe yarar mı? Düşünmeye, okumaya, anlatmaya, eğitmeye devam etmek lazım. Her karanlığın bir aydınlığı olacaktır elbet. Duam sadece kendi çocuğum için değil, herkes için, bu ülkenin tüm evlatları için iyilik diliyorum. Büyükleri için ise akıl, fikir ve vicdan diliyorum. Fikr-i sabitlerini bir kenara bırakıp memleket için iyi olanı seçebilecek irade diliyorum.
Yorum Gönder
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...