6 Eylül 2016 Salı

MİNİ MİNİ ANA SINIFI




Nehir anaokullu oldu, yeni bir okulda anasınıfına başladı. 5 Eylül itibariyle de 3 yarım günlük oryantasyon programı ile bizim de eğitim hayatımız başlamış oldu. Son birkaç haftadır okula gelip gidiyoruz; servis kaydı, kıyafetlerin alınması, tanışma toplantısı vs gerekçelerle ve inanın her gittiğimde ayrı bir heyecan duyuyorum. Oryantasyonun ilk gününde de Nehir'i öğretmenlerine teslim edip arkasından baktığımda ağlamamak için kendimi zor tuttum. 


Tabii ki bu heyecanımı Nehir'e belli etmemeyi başardım. Tanışma toplantısında rehber öğretmenin de verdiği bilgiler ışığında eşimle karar aldık, Nehir'i tedirgin etmeme, okula gitmenin gayet doğal birşey olduğu  izlenimini oluşturma konusunda. Nehir'i öğretmenine teslim ederken sadece Nehirciğim ben seni burada bekliyorum, çıkışta görüşürüz dedim. Sakın korma, heyecanlanacak birşey yok gibi çocuğun aklına "yoksa heyecanlanacak, korkacak birşey mi var" kuruntusunu gereksiz yere düşürecek ya da seni çok seviyorum, seni çıkana kadar çok özleyeceğim vs tarzında olayı dramatize edecek cümleleri kurmadım. Çıktığında nasılsın Nehir, nasıl geçti diye kısaca sordum, o anlatmaya gönüllü oldukça anlatması için bekledim. O anlattı heyecanla, ben de ne kadar güzel dedim. Aferin ne de güzel durdun sınıfta bile demedim çünkü unutmayalım bu olağan birşey , aferin alınacak birşey değil. Tabii ki heyecanına ortak olduk, anlattıklarını can kulağıyla dinledik, teşvik edici cümleler söyledik. 


Nehir okul için hevesli görünsede son birkaç gün anladık ki o da tedirgin, yeni okulda onu neler bekliyor merak içinde. Babasına "alışana kadar öğretmenime öğretmenim demeyeceğim" demiş. Sonra "erkeklerle arkadaş olmam ben, erkekleri sevmiyorum, kızlarla arkadaş olacağım" dedi. Son sabah da evden çıkarken "anne alay eden çocuklar olursa ben de onlarla arkadaş olmam dedi" Rehber öğretmen şöyle bir benzetme yapmıştı, siz bu yaşınızda yeni bir işyerine gitseniz alışma süreniz en az 3-4 ay, ortamı tanıyacaksınız, iş arkadaşlarınızla uyum sağlayacaksınız vs. Ee bunlar daha el kadar çocuk. Bu endişeleri duymaları o kadar doğal ki. Nehir'e, sen bilirsin erkeklerle arkadaş olmak istemiyorsan olma, tamam öğretmenine istediğin zaman öğretmenim de dedik. Bütün çocuklar okulda yeniler, onlarında ilk günü bugün tıpkı senin gibi dedik.


Bu kadar uzun anlatıyorum ama aslında ilk günlerimiz sorunsuz geçti, Nehir son derece hevesli ve mutlu. İçi pırpır, sürekli okuldan bahsetmek anlatmak istiyor. Bizden kolaylıkla ayrıldı. İlk günden grup oyunlarına dahil oldu.  Ama emin olamıyoruz yine de. 3 yaşında ilk kez kreşe başladığında ilk günler koşa koşa gidip, birkaç hafta sonra oradakileri tüketince sıkılıp ağlamalara başlamıştı. Umarım hem yaş olarak büyüdüğünden, hem artık okul hayatına alışkın olduğundan bu sefer süreç aynı şekilde işlemez. 


Tek isteğim Nehir'in okulunu sevmesi, orada mutlu hissetmesi, öğretmenleriyle güzel bir iletişim kurması ve seneye ilkokula kendisini hazır hissederek başlaması..

Nehir için ve tüm öğrenim hayatı devam eden ya da yeni başlayacak olan miniklerimiz için hayırlı, sağlıklı ve mutlu bir yıl olsun dilerim..


Aşağıdaki fotoda ilk gün prenses kılığında okula giden Nehir;



Yorum Gönder
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...