31 Mart 2015 Salı

BİZ BU ARALAR...

Nehir'in ruh hali de, ikizler burcu annesi gibi, kimi zaman dalgalı, kimi zaman durgun, parçalı bulutlu devam ediyor. Bazı zamanlar tadından yenmiyor; aman öyle kibar, öyle sevecen, sevgi kelebeği. Bazı zamanlar ise huysuzluklar kraliçesi :-) "Kızım yerdeki puzzle parçalarını topyalabilir misin, senden rica etsem" kadar kibar bir cümle kuruyorum ve "of hep bana kızıyosunuzzz" şeklinde bir yanıt alabiliyorum :-) Bazen o konuşurken dudaklarımızı ısırıyoruz eşimle gülmemek için. 

Hani şöyle birşey var, çocuklar hiç ilgi görmemektense kötü ilgiyi tercih eder; o yüzden anne babalarını kızdıracak, ilgilerini çekecek şeyler yapmaya çalışırlarmış. Çocuk hırçınsa, söz dinlemiyorsa ve sürekli yaramazlık(!) yapıyorlarsa nedeni ilgisiz ya da sevgisiz kalmaları olabilirmiş. Eşimle konuşuyorduk da, bizde böyle bir durum hiç yok çok şükür; Nehir'e onu sevdiğimizi eşim de be de çok sık söylüyoruz, her anlattığını dikkatle dinliyor, sözlerine isteklerine önem veriyoruz. Göz teması kuruyor, boy hizasına iniyoruz. Onunla oynuyor, haftasonları gezmelere götürüyoruz, birlikte çokça vakit geçiriyoruz. Bu yüzden Nehir genel olarak mutlu bir çocuk. Daha da mutlu olsun inşallah. Yalnız dediğim gibi bu aralar "hıhh bana kızıyosunuz, hıhh seni babama söylicem (hıhh seni anneme söylicem), hıhh benimle oyun oynamıyosunuz, hıhh bana yemek ye diyosunuz, hıhh oyuncaklarımı tek başıma toplayamam... " tavırlarına giriyor ara ara ..bunun da 2 yaş sendromu, 3 yaş bunalımı vs vs gibi geçici bir dönem olduğunu düşünüyorum, ya da okulda arkadaşlarıyla birbirlerine yapıyorlarsa, evde de bunu devam ettiriyor olabilir.

Geçen hafta bizi güldüren halleri vardı Nehir'in;

Babasıyla magnet yüz tamamlama yapbozu ile oynuyorlar, mesleklerden hırsızı yapmışlar.
Nehir: Hırsızlar kötü müdür baba?
Babası: Evet kızım kötüdürler
Nehir: Ne yapar hırsızlar?
Babası: Başkalarının eşyalarını izinsiz alırlar.
Nehir: Ama bizim ülkemizde hırsızlar yaşamıyor diy mi baba?
Babası: Ah keşke kızım, ah keşkee   .... (manidar )   :-)))

Nehir dün akşam anlatıyor.
"Bugün okulda öğlen uykusunda benim elim uyuştu".
Babasıyla sorduk: aa neden kızım?
Nehir: öğlen uyurken arkadaşım Çınar elimi tutmuştu da ondan uyuşmuş olabilir  :-))))
İçin için güldük.. Ama böyle arkadaşlıklar kurmasına çok sevindim okulda. Yerim ya, o halleri gözümün önüne geliyor da, nasıl da tatlıdırlar..

Geçen Cuma Nehir biraz hastaydı, ikimiz evdeydik; ablam ve annem ziyaretimize geldiler. Nehir gelip gidip birşeyler gösteriyor, annemle şunu yaptık, bunu yaptık; ektiği çiçekleri gösteriyor, kitaplarını taşıyor içeriye vs. Annem biraz sonra dedi ki "ya siz aynı çizgi filmlerdeki ailelere benziyorsunuz" . Çok güldüm, sordum nasıl yani diye. "Yani işte böyle mutlu, çocuk anne babasına karşı kibar, anne babası çocuğa karşı..." dedi. Ablam da dedi ki ki "bak Feza ne güzel söyledi annem, unutma çizgi filmlerdeki aileler hep mükemmel olurlar"  :-) Mükemmellik iddiam asla olamaz, sadece çocuğuma yeterli bir anne olmaya çalışıyorum ama bazen de çevreme baktığım zaman eşimin de benim de Nehir için mutlu, ilgili bir aile ortamı sağladığımızı görüp, kendimizle gurur duymuyor değilim açıkçası. 

Güzel zamanlar, ailecek biraradayız, sağlıklı, huzurluyuz. Binlerce kez şükürler olsun...


Yorum Gönder
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...